Γράφει ο Νίκος Ναούμης, πολιτικός επιστήμονας – συγγραφέας

Το «Πατημένα Τριάντα» του Μιχάλη Νταγγίνη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, ανήκει σε εκείνα τα βιβλία που δεν προσπαθούν να σου κερδίσουν με το ζόρι. Σε πλησιάζουν διακριτικά και κάθονται δίπλα σου ζητώντας την προσοχή σου.

Διαβάζοντάς το, ένιωσα πολλές φορές πως οι σελίδες του καθρεφτίζουν μικρές, προσωπικές αλήθειες. Σκέψεις που όλοι έχουμε κάνει, στιγμές που έχουμε ζήσει ή φοβηθεί, εκείνη την αίσθηση πως η ζωή δεν πήγε όπως την είχαμε φανταστεί.

Ο Νταγγίνης γράφει άμεσα και ειλικρινά. Οι ήρωές του είναι γνώριμοι, άνθρωποι που χτυπάς το κεφάλι σου να θυμηθείς που τους έχεις συναντήσει. Κουβαλούν αδυναμίες, προσδοκίες, μικρές διαψεύσεις, όπως όλοι μας άλλωστε.

Έτσι, το βιβλίο λειτουργεί σαν μια εξομολόγηση που βρίσκει τον δρόμο της. Δεν χρειάζονται πολλά για να σε αγγίξει, γιατί πατάει σε κάτι οικείο και αληθινό.

Σε μια εποχή όπου η γενιά των τριαντάρηδων προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε όνειρα και υποχρεώσεις, το βιβλίο αυτό δίνει φωνή σε αυτή τη διαδρομή. Χωρίς κραυγές, χωρίς υπερβολές, με μια ήρεμη δύναμη που σε αγγίζει.

Κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας θα μπορούσε να επενδύσει περισσότερο στην οικονομία του κειμένου ωστόσο, επειδή είναι το πρώτο του βιβλίο, το παραβλέπω.

Προσωπικά, με κέρδισε! Όχι για κάποιον άλλον λόγο αλλά, επειδή είναι ειλικρινές. Αυτό, μου φτάνει.