Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Ενα μυθιστόρημα όπως ο “Λευκός Θόρυβος” του Ντον Ντελίλο αποτελούν σημεία αναφοράς της λογοτεχνίας για μια ολόκληρη εποχή. Κι αυτό γιατί πέρα από τον ιδιαίτερο λόγο και μια γραφή που συνδυάζει αριστοτεχνικά την ταχύτητα των εύστοχων, άλλοτε βιωματικών κι άλλοτε σαρκαστικών αλλά πάντα σκωπτικών διαλόγων, η πλοκή και κυρίως τα θέματα που θίγει το βιβλίο συνιστούν ένα φιλοσοφικό κατηγορώ για όλα τους περιορισμούς του σύγχρονου κόσμου.

Ο Ντελίλο επέλεξε να μιλήσει για το φόβο του θανάτου και τις υπαρξιακές αγωνίες του ατόμου μέσα από το φίλτρο μιας αμερικανικής οικογένειας που ζει και αντιμετωπίζει μια κοινωνία που έχει απωθεί πλήρως από τον καταναλωτισμό, την τεχνολογική φρενίτιδα και έναν αξιακό ξεπεσμό όπως εκφράζεται από την αδύναμη επικοινωνία, τις επιπόλαιες σχέσεις και τον εγωκεντρικό ωφελισμό.

Ενας πατέρας με πολλαπλούς γάμους και επιστημονικό πεδίο ενασχόλησης τον Χίτλερ. Μια μητέρα επικεντρωμένη στο άγχος της για το επέκεινα, διαθέσιμη να δοκιμάσει οποιαδήποτε “πρωτοποριακή” μέθοδο για να απαλλαγεί από αυτό. Και τα παιδιά να ψάχνουν ταυτότητα σε ένα περιβάλλον που μοιάζει να αρνείται την πραγματικότητα.

Όλα αυτά υπό την απειλή ενός τοξικοΰ φαινομένου που αναδεικνύει ακόμη πιο έντονα τα ερωτήματα για το νόημα της ζωής και τη στάση του ανθρώπου απέναντι στην απώλεια κι ενεργοποιεί καλά κρυμμένα ένστικτα και συζητήσεις για τη ματαιότητα των επιλογών μας.

Ο Ντελίλο μάς κληρονόμησε ένα έργο από εκείνα που ξεπερνούν κατά πολύ την εποχή τους, ανιχνεύοντας ουσιαστικά το μέλλον, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί μια αξιοπρόσεκτη ισορροπία ανάμεσα στην ειρωνεία και τον σκεπτικισμό. Ένα έργο για τον “Λευκό Θόρυβο” ενός πολιτισμού στον οποίο κυρίαρχο ρόλο παίζει πια η βουή, αυτή η μονότονη, καθησυχαστική μελωδία του τίποτα.