Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Ένα παιδικό βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ως μια μεταφορά προς ένα παραμυθένιο κόσμο που με έμμεσο τρόπο αναδεικνύει σημαντικά νοήματα. Από την άλλη, υπάρχουν και βιβλία απολύτως ρεαλιστικής αφήγησης που αντιμετωπίζουν κατάματα τη σκληρή πραγματικότητα και επιδιώκουν να δώσουν απαντήσεις στον τρόπο διαχείρισής της.

Η Ελευθερία Χαλίλι στο βιβλίο της “Δεν φοβάμαι το διαφορετικό” από τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, μιλά με ευθύτητα για τη στάση όλων μας, και κυρίως των παιδιών, απέναντι στη βαριά ασθένεια και τις συνέπειες της, για τη βελτίωση της επικοινωνίας και την ανάγκη ενσυναίσθησης στις ανθρώπινες σχέσεις, για τη δύναμη της ανάγνωσης στη διαμόρφωση της προσωπικότητας.

Μέσα στις πολύχρωμες σελίδες της προσεγμένης εικονογράφησης, η Χαλίλι τονίζει τη σημαντικότητα της κατανόησης και της αλληλεγγύης που τα παιδιά οφείλουν να κατανοήσουν από όσο πιο νωρίς γίνεται στη ζωή τους, μέσα από την ιστορία ενός κοριτσιού που αντιμετωπίζει μια βαριά ασθένεια που του αλλάζει μέχρι και την εμφάνιση.

Ταυτόχρονα όμως, προωθείται η έννοια του εθελοντισμού και της συλλογής βιβλιων για χρήση σε παιδιά με αντίστοιχα προβλήματα με της πρωταγωνίστριάς μας, αλλά γενικότερα η αξία του βιβλίου, του ταξιδιού γνώσης της ανάγνωσης, για το οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ακόμη πολλά για να την κάνουμε θελκτική για τα παιδιά.

Προσπάθειες σαν αυτή της Χαλίλι υπηρετούν πολλαπλό σκοπό και επιτελούν άξιο έργο που αξίζει ανάλογης προσοχής και προώθησης.