Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη
Τα τέσσερα πιο συγκινητικά λεπτά στο φινάλε μίας ταινίας; η ανθοπώλισσα καταλαβαίνει από την ψηλάφηση του χεριού τον ευεργέτη της. Τον αθώο Σαρλό που κάτω από ανάλαφρο βλέμμα του και την χαρωπή παρουσία του, κρύβει έναν αληθινό άνδρα που κινεί γη για το κορίτσι που αγαπάει.
Ο μέγας Τσάρλι Τσάπλιν στις μεγάλες του δυνάμεις, στην κορυφαία στιγμή της καριέρας του, σε μία ταινία που υμνεί την ανιδιοτελή προσφορά, τις μικρές πράξεις καλοσύνης που μπορεί να μην αλλάξουν την ανθρωπότητα. Αλλά τη ζωή ενός ανθρώπου.
Η μεταμορφωτική δύναμη της αγάπης που άλλαξε τη ζωή ενός τυφλού και ο ευφυής τρόπος κλεισίματος της ταινίας που μας αφήνει έωλο το μέλλον και των δύο. Θα συνυπάρξουν ή ο καθένας θα πορευτεί τον δικό του μοναδικό δρόμο;
Ένα μίγμα αγάπης, ελπίδας και αισιοδοξίας η τελευταία σκηνή, η κοπέλα δε λυτρώνεται μόνο από τη σωματική αορασία. Ανοίγουν τα μάτια της συνειδητοποίησης, αντικρίζοντας για πρώτη φορά τη μορφή του ευεργέτη της. Ο Τσάπλιν ως Σαρλό κάτω από το ανάλαφρο βλέμμα του και τον αστείο χαρακτήρα του, κρύβει έναν πραγματικό και σιωπηλό υπηρέτη της αγάπης.
Ο Τσάπλιν στις μεγάλες του δυνάμεις σκηνοθετεί και γράφει σενάριο δικής του παραγωγής και συγγραφής. Η παρακολούθηση μίας ταινίας από το μακρινό 1931, φαντάζει πάντοτε επίκαιρη σε κάθε σκηνοθέτη που επιθυμεί να δημιουργήσει μία δυνατή ιστορία.
Ιστορία γεμάτη δεξιοτεχνία και πλημμύρα συναισθημάτων από τη μεγαλύτερη διάνοια που πέρασε ποτέ από την τέχνη του Κινηματογράφου, μαζί με τον Όρσον Γουέλς.
Διαχρονική φιλμική αποτύπωση ανδρικής ανιδιοτέλειας, θράσους να πιστεύεις στην αγνή αγάπη σε έναν κόσμο που αλλάζει και τρέχει με ταχύτητα φωτός…
