Ο Κωνσταντίνος Πετρής μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα, με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής “Η Κλεψύδρα των λέξεων”.

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ιωλκός το νέο βιβλίο σας “Η Κλεψύδρα των λέξεων”. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;

Στο βιβλίο αυτό η κλεψύδρα λειτουργεί σαν σύμβολο: μετατρέπει τον χρόνο σε μνήμη και μου επιτρέπει να αποτυπώσω μικρές ιστορίες και στιγμές που με σημάδεψαν. Οι λέξεις γίνονται φωνή για όσα δύσκολα εκφράζονται και μέσα από τους στίχους τους βρίσκω έναν τρόπο να μιλήσω για την απουσία, τον έρωτα, τη μνήμη, τον θάνατο, την αναζήτηση. Για μένα η ποίηση είναι ο μηχανισμός της ψυχής που μας βοηθά να επικοινωνήσουμε το άρρητο.

Ποια ζητήματα επιθυμείτε να θίξετε με αυτό σας το έργο και πως προέκυψε η συγκεκριμένη έμπνευση.

Η γραφή είναι μια εσωτερική διαδικασία και λειτουργεί λυτρωτικά. Τα θέματα που θίγω απασχολούν τον άνθρωπο είτε φιλοσοφικά είτε στην καθημερινότητά του. Όσον αφορά την έμπνευση, προέρχεται τόσο από το σκάψιμο ψυχής, όσο και από τις εικαστικές τέχνες, το μύθο, την ιστορία, την επικαιρότητα.

Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;

Ο αναγνώστης θα συναντήσει έναν χώρο όπου ο χρόνος, η μνήμη και το συναίσθημα αλληλεπιδρούν. Θα βρει εικόνες και στίχους που ανοίγουν δρόμους για προσωπική ενδοσκόπηση. Ίσως αναγνωρίσει δικές του απουσίες, σιωπές ή έρωτες. Εύχομαι να αποκομίσει μια αίσθηση συνοδοιπορίας, ότι δεν είναι μόνος.

Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Οι πολλαπλές αναγνώσεις, οι σπουδές στις ανθρωπιστικές επιστήμες και καθώς μεγάλωνα τα προσωπικά βιώματα με πρωταρχικά στοιχεία τον έρωτα και τον θάνατο δημιούργησαν μια έκρηξη συναισθημάτων και σκέψεων που διοχετεύτηκαν στο χαρτί.

Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο στον ψηφιακό μας κόσμο; Πόσο επηρεάζεται από τις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη;

Το βιβλίο παραμένει βασική πηγή βαθιάς, δομημένης γνώσης σ’ έναν κόσμο επιφανειακής πληροφορίας, διατηρώντας πολιτισμική και συναισθηματική αξία. Τα ψηφιακά βιβλία το συμπληρώνουν αλλά δεν το αντικαθιστούν. Σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη θεωρώ πως ακόμη κινούμαστε σε αχαρτογράφητα νερά.

Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;

Λογοτεχνία είναι ο αέναος διάλογος ανάμεσα στον άνθρωπο και το νόημα.

Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από το μέσο Ευρωπαίο;

Μικρή αναγνωστική κουλτούρα, λάθος προσέγγιση από το εκπαιδευτικό σύστημα που την προσεγγίζει αυστηρά ως εξεταστέα ύλη, οικονομικοί παράγοντες, ψηφιακές συνήθειες και έλλειψη χρόνου είναι ορισμένοι από τους λόγους.

Πιστεύετε στη μοίρα ή την τύχη;

Θα σας απαντήσω με έναν ανέκδοτο στίχο. “Το τυχαίο είναι το προδιαγεγραμμένο που εμπιστεύεσαι.”

Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;

Ελληνική Επανάσταση (Μαζάουερ), Μεγάλη Χίμαιρα (Καραγάτσης), Το μυστήριο του Χριστού (ανώνυμος αγιορείτης μοναχός), Τέταρτη Διάσταση (Ρίτσος), Ιστορίες του Ρόσα.

Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό στην εποχή μας;

Η καθημερινότητα μας αναγκάζει να είμαστε ρεαλιστές, όμως η λογοτεχνία είναι σαν τον Θεό που σε περιμένει να τον ανακαλύψεις. Ο ρομαντισμός είναι μια βαθιά ανάσα σ’ έναν κόσμο που ασθμαίνει και ξεχνά να εμβαθύνει.