Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Λέπουρης μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα, με αφορμή το ανέβασμα της παράστασης Toxic στο θέατρο Αργώ.
TOXIC στο θέατρο Αργώ. Πώς θα περιγράψατε συνοπτικά την παράσταση;
Το Toxic είναι ένα κλειστοφοβικό ψυχολογικό θρίλερ που διαδραματίζεται σε έναν κόσμο που καταρρέει από τον ιό COVID-38. Είναι η ιστορία ενός ζευγαριού που, ενώ είναι ασφαλές από την εξωτερική απειλή, ανακαλύπτει ότι ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται μέσα στους τέσσερις τοίχους. Είναι ένα έργο για τη στιγμή που η αγάπη παύει να είναι καταφύγιο και γίνεται πεδίο μάχης.
Διαβάζοντας το έργο ποιες ήταν οι πρώτες σκηνοθετικές κατευθύνσεις που σας ήρθαν στο νου;
Η πρώτη μου σκέψη ήταν η αποστείρωση. Ήθελα να δημιουργήσω έναν κόσμο τόσο καθαρό που να πονάει, ώστε να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη συναισθηματική βρωμιά που αναδύεται από τους χαρακτήρες. Σκέφτηκα αμέσως ότι η κίνηση πρέπει να είναι μετρημένη, οικονομική, σαν τα πιόνια στη σκακιέρα. Η κατεύθυνση ήταν: “τίποτα περιττό, μόνο η ουσία του φόβου”.
Οι πρωταγωνιστές, Νατάσα Παπαδάκη και Κώστας Φραγκιολιάς, σε ποια σημεία χρειάστηκαν περισσότερο την καθοδήγησή σας;
Χρειάστηκαν καθοδήγηση κυρίως στη διαχείριση της σιωπής και των εσωτερικών εντάσεων. Είναι εύκολο να παίξεις τον θυμό φωνάζοντας, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο να παίξεις τον τρόμο κοιτάζοντας απλώς τον άλλον στα μάτια. Σε αυτή την απαιτητική διαδικασία, ήταν καθοριστική η συμβολή της βοηθού σκηνοθέτη, Μαρίας Μπακάρα, της Acting Coach, Άντας Κουγιά και του κινησιολόγου-χορογράφου Ιάσονα Μανδηλά, οι οποίοι βοήθησαν τρομερά να αποδοθεί επί σκηνής το όραμά μου. Δουλέψαμε όλοι μαζί εντατικά για να χτίσουμε την εμπιστοσύνη μεταξύ των ηθοποιών, ώστε να μπορούν να την γκρεμίσουν πειστικά επί σκηνής, βρίσκοντας την ισορροπία ανάμεσα στο “θύμα” και τον “θύτη”.
Η πανδημία και οι περιορισμοί που μας επιβλήθηκαν ήταν μια αφορμή για να δείξουμε το πραγματικό μας πρόσωπο σε συνθήκες πίεσης;
Απόλυτα. Ο εγκλεισμός λειτούργησε ως μεγεθυντικός φακός. Στο έργο, ο COVID-38 είναι απλώς η συνθήκη που αφαιρεί τις δικαιολογίες. Όταν δεν έχεις πού να πας, δεν μπορείς να αποφύγεις τον εαυτό σου. Η πίεση της πανδημίας έβγαλε στην επιφάνεια τόσο την ανάγκη μας για σύνδεση όσο και τα πιο σκοτεινά μας ένστικτα επιβίωσης.
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το βασικό μήνυμα που θα αποκομίσουν οι θεατές;
Ότι το “τοξικό” δεν είναι πάντα κάτι ξένο ή μακρινό· συχνά φοράει το πρόσωπο της οικειότητας. Θέλω να φύγουν από το θέατρο αναρωτώμενοι για τα δικά τους όρια και για το πόσο εύκολα παραδίδουμε την ελευθερία μας στο όνομα της ασφάλειας. Το μήνυμα είναι μια υπενθύμιση να κοιτάμε κατάματα την αλήθεια των σχέσεών μας, πριν αυτή γίνει μη αναστρέψιμη.
Πόση συγχώρεση και πόση αγάπη χωράει στην ταχύτητα και την αδιαφορία της σημερινής εποχής;
Δυστυχώς, χωράει λίγη, και γι’ αυτό είναι τόσο πολύτιμη. Η ταχύτητα μας κάνει να προσπερνάμε τα λάθη, αλλά όχι να τα συγχωρούμε πραγματικά. Η αγάπη απαιτεί χρόνο, απαιτεί να σταθείς και να κοιτάξεις τον άλλον, κάτι που η εποχή μας και η “τοξικότητα” της καθημερινότητας συχνά απαγορεύουν. Στο έργο βλέπουμε τι συμβαίνει όταν η αγάπη χάνει το οξυγόνο της και πνίγεται από την αδιαφορία ή την κτητικότητα.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και ποιο το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό όνειρο σας;
Τα επόμενα σχέδιά μου εστιάζουν στη διεύρυνση της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας ως εικαστικού, εξερευνώντας περισσότερο το θέατρο, τον κινηματογράφο και την ψηφιακή τέχνη. Το Toxic αποτέλεσε το πρώτο μου βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, μια ουσιαστική μετάβαση από τη σκηνοθετημένη φωτογραφία —την οποία υπηρετώ εδώ και 10 χρόνια— σε κάτι πιο πολυδιάστατο. Αν και παρουσιάζεται σε θεατρική σκηνή, το έργο είναι ένα κράμα θεάτρου, κινηματογράφου και performance-installation. Ως εικαστικός, επιδιώκω τον πειραματισμό και την πρόσμειξη διαφορετικών μορφών τέχνης, ειδικά όταν μπορώ να μπλέξω την αλήθεια και την πραγματικότητα με το όνειρο ή το ψέμα, κάνοντας τα όριά τους να φαίνονται θολά. Το όνειρό μου είναι να συνεχίσω να δημιουργώ τέχνη που λειτουργεί ως καθρέφτης, όπου το κοινό μπορεί να δει τον εαυτό του χωρίς φίλτρα, προστατεύοντας παράλληλα την καλλιτεχνική μου ελευθερία.
CV:
Ο Κωνσταντίνος Λέπουρης είναι εικαστικός δημιουργός (Multidisciplinary Digital Artist) και Visual Director. Κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (MA) στη Φωτογραφία και την Οπτική Γλώσσα από το Middlesex University, το έργο του γεφυρώνει την κλασική τέχνη με την τεχνολογία αιχμής, δημιουργώντας εμβυθιστικές οπτικές αφηγήσεις.
Η καλλιτεχνική του πρακτική εκτείνεται πέρα από τη συμβατική φωτογραφία. Εξειδικεύεται στο 3D Visualization (Blender), το 3D Mapping και τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), συνδυάζοντας αυτά τα εργαλεία για τον σχεδιασμό σύνθετων εικαστικών περιβαλλόντων. Ως σκηνοθέτης και Visual Storyteller, έχει αναλάβει την οπτική διεύθυνση θεατρικών παραστάσεων (όπως το έργο «Toxic») και μουσικών δρώμενων, σχεδιάζοντας ολιστικά την εμπειρία, από τον φωτισμό έως τις ψηφιακές προβολές.
Στον τομέα του πολιτισμού, έχει συνεργαστεί με θεσμικούς φορείς όπως το Εθνικό Θέατρο και το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Παράλληλα, το προσωπικό του εικαστικό έργο επεκτείνεται στη σκηνοθεσία ταινιών και video art (όπως η ταινία «Morosis»), όπου η ψηφιακή εικόνα λειτουργεί ως μέσο εικαστικής εξερεύνησης, συνδυάζοντας τη ζωγραφική ποιότητα με την κίνηση και την ατμόσφαιρα.
Επιπλέον, δραστηριοποιείται ως ακαδημαϊκός εισηγητής (IEK ΑΚΜΗ, ΑΚΤΟ), διδάσκοντας φωτογραφία, ψηφιακές τέχνες και οπτική επικοινωνία. Ο συνδυασμός της σκηνοθετικής του ματιάς με την τεχνική αρτιότητα στην ψηφιακή επεξεργασία, τον καθιστά ικανό να διαχειριστεί και να υλοποιήσει απαιτητικά καλλιτεχνικά projects που προϋποθέτουν σύγχρονη αισθητική και τεχνολογική καινοτομία.
