Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η Ρώσικη λογοτεχνία και κινηματογράφος είναι γνωστά για την προσπάθειά τους να καλλιεργήσουν μία σταθερή ηθική πυξίδα και την τοποθέτηση του ανθρώπου στο κέντρο ενδιαφέροντος.

Ο Σοβιετικός Κινηματογράφος παρήγαγε πολλές ταινίες, προσπαθώντας να επιβεβαιώσει την ικανότητά της στο είδος της κωμωδίας μέσα από ένα πλέγμα Σοβιετικής αισθητικής.

Στη Ρωσία, μία χώρα που τα Χριστούγεννα δε γιορτάζονται με αυτό τον έντονο καταναλωτισμό, εκατομμύρια περιμένουν κάθε χρόνο την αλλαγή της χρονιάς παρακολουθώντας την κλασική πλέον ταινία, Η ειρωνεία της τύχης.

Ταινία του 1975, σκηνοθεσίας Ελντάρ Ριαζάνοφ, τοποθετεί τον τότε Σοβιετικό κινηματογράφο στο κέντρο της προσοχής.

Η ταινία που καθιστά την Μπαρμπάρα Μπρίλσκα ως το σύμβολο ομορφιάς της Πολωνίας, εκτινάσσοντας τη φήμη της.

Σοβιετικά κτήρια, μεγαλοπρεπή καταστήματα, όλα όσα πρεσβεύει το τότε κράτος της ΕΣΣΔ προβάλλονται στην ταινία.

Η ταινία εκτυλίσσεται την παραμονή Πρωτοχρονιάς, όπου πέντε φίλοι ακολουθούν μία παράδοση κοινής συνάντησης για τον εορτασμό του νέου έτους. Το ποτό ως το απόλυτο συνοδευτικό του εορταστικού κλίματος θα είναι άφθονο και θα οδηγήσει πολλούς να μεθύσουν και να βρεθούν σε τελείως διαφορετικά μέρη. Ένα ντόμινο παρεξηγήσεων θα προκαλέσει γέλιο, ευτράπελα και θα οδηγήσει σε ένα ευχάριστο φινάλε.

Για πολλούς Ρώσους, η Πρωτοχρονιά είναι αδύνατη χωρίς την παρακολούθηση αυτής της ταινίας, αναδεικνύοντας ότι πολλές ταινίες κατάφεραν να βγουν από το χωροχρόνο και να γίνουν διαχρονικά είδος παρακολούθησης.

Είναι η απαραίτητη πινελιά που ζεσταίνει την καρδιά στην προσμονή αλλά και τη μελαγχολία που φέρνει ο νέος χρόνος.

Ασχέτως της πολιτικής, ο κινηματογράφος είναι εκείνος που ενώνει όλες τις χώρες και μαρτυράει την ανάγκη τους να παράγουν κινηματογραφικές παραγωγές υψηλού επιπέδου που να παραμένουν διαχρονικές.