Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Όσοι ασχολούνται με την ευλογημένη γη, γνωρίζουν ότι εκτός από τη χαρά που προσφέρει η ενασχόληση με την αρχέγονη καταγωγή μας, τόσο δύσκολη είναι η καρποφορία της.

Οι ιδιοτροπίες της, οι καιρικές συνθήκες, η έντονη χειρωνακτική εργασία που περιλαμβάνει, δεν δημιουργούν αίσθημα έλξης σε πολλούς ανθρώπους. Για αυτό και αυτό το έργο το έχουν αναλάβει λίγοι που διοχετεύουν τους καρπούς της στους πολλούς που έχουν εξαπλωθεί στα αστικά δίκτυα.

Η γη πολλές φορές εμπαίζει με τον πόνο του εργάτη, δεν καρποφορεί, διασκεδάζει να βλέπει την απογοήτευση στο βλέμμα των φτωχών του Αμερικανικού Εμφυλίου, οι οποίοι μαζεύουν την κομματιασμένη αξιοπρέπειά τους.

Τα ταλαιπωρημένη χέρια θυμίζουν εργατιά, αξιοπρέπεια από τη σκληρή χειρωνακτική εργασία.

Στα Καπνοτόπια του Έρσκιν Κάλντγουελ βρισκόμαστε στην ωριμότερη περίοδο της γραφής του. Έχει πλέον συγγραφική πείρα, μεγαλύτερη ωριμότητα και το ταλέντο του αναδεικνύεται όσο ποτέ άλλοτε.

To χώμα έχει μείνει ακόμα στα δάχτυλα, προδίδοντας την επαφή με τη μητέρα γη.

Η δυσκολία της αγροτικής ζωής και η εξαγωγή καπνού στην Αμερικάνικη επαρχία της Τζώρτζια μέσα από τη φάρμα του Τζήτερ Λέστερ. Άνθρωποι χωρίς οικογένεια, οι οποίοι προσπαθούν μέσα από μία ταραγμένη ιστορικά περίοδο, να σμίξουν, να ερωτευτούν, να ρουφήξουν τη ζωή μέσα από τη δυσκολία της επιβίωσης που τους έχει περικυκλώσει.

Μέσα από συνθήκες σκληρής επιβίωσης, αφήματος στη μοίρα εκεί που η προσωπική προσπάθεια φαίνεται πλέον να τελειώνει, όλα δημιουργούν ένα βιβλίο σταθμό στο είδος της λογοτεχνίας.

Βαθιά ανθρώπινη γραφή, με την απαραίτητη σκληρότητα και ρεαλισμό, τα Καπνοτόπια είναι ένα αριστούργημα γραφής που ένας λάτρης των μεγάλων συγγραφέων οφείλει να έχει διαβάσει.