Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η Μαρινέλλα πέρασε στην αιωνιότητα και μαζί της κλείνει μία εποχή στο Ελληνικό τραγούδι τεράστιας πολιτιστικής, συναισθηματικής και διαχρονικής αξίας.

Η μοναδική της φωνή ύμνησε το συναίσθημα του έρωτα, τη ζωή την ίδια.

Αν με ρωτάτε, η Μαρινέλλα για εμένα δεν ήταν μόνο ευλογημένο για το θείο δώρο της φωνής της.

Αλλά γιατί πέθανε κάνοντας αυτό που αγαπούσε.

Αυτό είναι κάτι που πολλοί από εμάς δε θα βιώσουμε, δε θα αισθανθούμε την πραγματική μυρωδιά της ζωής, χαμένοι στη μισθωτή εργασία και στριμωγμένοι σε απρόσωπες πολυκατοικίες.

Ανοιγοκλείνουμε μία πόρτα, φεύγουμε και όταν επιστρέφουμε μας περιμένουν στοίβα λογαριασμοί. Κλείνοντας την εσωτερική μας φωνή και καταπνίγοντας εκείνο το κρυφό παιδί που ονειρευόταν να χορεύει στα μεγάλα θέατρα του κόσμου, εκείνη την κοπέλα που δεν έδωσε ποτέ εξετάσεις για να γίνει ηθοποιός.

Η Μαρινέλλα είχε την ευλογία όχι μόνο να φέρει μία θεία φωνή. Αλλά να την αναγνωρίσει, να τη χαρίσει απλόχερα και να τραγουδάει μέχρι το τέλος.

Δεν ήταν κάποια φιλοδοξία ή ματαιότητα η αιτία που δε σταμάτησε σε μεγαλύτερη ηλικία να τραγουδάει. Αλλά η βαθιά εσωτερική της ανάγκη να υπάρχει ακατάπαυστα στο χώρο για τον οποίο ήταν προορισμένη να υπάρχει. Τίμησε μέχρι τέλους το πεπρωμένο της, δε στερήθηκε το τραγούδι που για εκείνη ήταν οξυγόνο για να προσφέρει ικανοποίηση σε κριτές του πληκτρολογίου που στάζουν μίσος για όποιον άνθρωπο -ειδικά γυναίκα- δεν είναι 25 χρονών και τολμάνε να απολαμβάνουν ακόμα τη ζωή.

Για αυτό τη θεωρώ ευλογημένη, διότι η αξία της ζωής δεν κρίνεται μόνο από τον ποσοτικό χρόνο, τα χρόνια δηλαδή που θα συμπληρώσουμε. Αλλά πόσο αυτά θα είναι ουσιαστικά, πλήρη, γεμάτα από αυτά που χαρίζουν ευτυχία πραγματική στην ψυχή μας. Όχι τυπική.

Και αυτό είναι κάτι που εύχομαι από καρδιάς να το ζήσουμε όλοι…