Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Γέλα κυρία μου… ίσως το ωραιότερο άσμα που έχω ακούσει για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα που υποδηλώνει την ανώτερη κοινωνική θέση της γυναίκας.

Θρασύτατε Κώστα Καφάση, πώς τόλμησες να τη λατρέψεις; Αυτή την κυρία των σαλονιών που σε κόβει με την αλαζονική της ματιά και σε τοποθετεί στους λίγους της ζωής.

Ύμνος στη γυναίκα, παρά την υπεροψία της, παρά το γεγονός ότι κοιτάει αφ’ υψηλού τον έρωτα ταπεινής καταγωγής που τόλμησε να την αγαπήσει.

Δεν μπορείς να χωρέσεις στον κόσμο της, η ζωή της είναι ακριβά δείπνα σε εστιατόρια, ακριβοί προορισμοί και εξωτικά ταξίδια. Τι να της προσφέρεις εσύ, ένας αλήτης, ένα χαμίνι που βιώνει την κοινωνική απόρριψη;

Για εκείνη, είσαι ακόμα μία επιβεβαίωση της αλαζονείας της. Στρέφεται προς τις φίλες της, σκύβει και τους ψιθυρίζει πως αυτός ο παρακμιακός, ο μπας κλας τόλμησε να την κοιτάξει.

https://youtu.be/PkCimxeLf9M?si=U2-X3Dc4ktc3v8xp

Ακόμα και την περηφάνεια της υμνεί ένας πραγματικός ερμηνευτής, αποδίδοντας φόρο τιμής σε αυτό το δώρο της ζωής που είναι η γυναίκα.

Δεν είσαι τίποτα παρά σκόνη στα γοβάκια της, μία ακόμα κατάκτηση στο καρνέ των κατακτήσεών της, μία επιβεβαίωση πως από κάθε κόσμο μπορεί να λατρευτεί.

Τι να κάνει ένας αλήτης, να ξεφύγει από τα αλώνια και να ανέβει στα σαλόνια, την υψηλή κοινωνία; Πώς να σταθεί δίπλα σε εκείνη, γελάει το φτωχικό του ντύσιμο και την ταπεινή του καταγωγή.

Μέσα στα λάθη και τη ζωή του υπόκοσμου, την ανέχεια και τη στέρηση, κάτι αληθινό υπήρξε ακόμα και σε εκείνον που οι άνθρωποι περιγελούν. Έρωτας αληθινός, με το γέλιο της ίδιας να τον καταδικάζει σε θάνατο αργό και βασανιστικό…

Το ωραιότερο άσμα για όσους λατρέψαμε κάποια ή κάποιον και η καρδιά μας έμεινε με το παράπονο… από έναν ερμηνευτή που χάθηκε σύντομα..