Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ο κατήφορος του Γιάννη Δαλιανίδη υπήρξε μια κινηματογραφική βόμβα στο σεμνότυφο μέχρι τότε προφίλ του Ελληνικού σινεμά.

Το δραματικό φιλμ του 1961 είχε ως κεντρικό θέμα την προσπάθεια διερεύνησης των κακών επιρροών, του πόσο οι φιλίες μας συμβάλλουν στην οικοδόμηση ή καταστροφή του χαρακτήρα μας.

Μία παρέα νεαρών που αντιστέκονται στη συμβατική ηθική και απόμακροι από το γονικό τους δίκτυο προσπαθούν να χτίσουν μία δική τους ηθική.

Ο κατήφορος με το ωραιότερο -για εμένα – τέλος Ελληνικής ταινίας. Το καλό παιδί Πέτρος ανάμεσα στην ανθρώπινη δικαιοσύνη και το θείο έρωτα, δηλώνει ότι θα περιμένει τον έρωτα του ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με τον πέλεκυ της δικαιοσύνης.

Σαν φιγούρα πρωταγωνιστή φιλμ νουάρ, φέρνοντας στο μυαλό μου το αξέχαστο τελευταίο πλάνο από το The big combo, περπατάει μόνος με το τσιγάρο στο χέρι.

Η φιγούρα του σβήνει προχωρώντας με την κάμερα να τον καταγράφει όλο και λιγότερο καθώς η μορφή του απομακρύνεται. Πέντε χρόνια δεν είναι ικανά να σβήσουν την αληθινή αγάπη, ο χρόνος μετρά αντίστροφα με κάθε λεπτό για τη στιγμή της επανένωσης με την αγαπημένη…