Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας συγγραφέας

Τα χαϊκού είναι μια πολύ ιδιαίτερη μορφή ποίησης. Από την εποχή που οι Ιάπωνες την χρησιμοποίησαν ως μια μορφή συμπυκνωμένης αποτύπωσης της φύσης. Δεν γνωρίζω γιατί επιλέχθηκε αυτός ο όρος, που στα ελληνικά σημαίνει “αστείος στίχος” για να προσδιορίσει τη συγκεκριμένη δημιουργική προσέγγιση, ίσως επειδή ακόμα κι αυτοί που την εμπνεύστηκαν δεν πίστευαν ότι τόση σύντμηση μπορεί να περικλείει πλήρως το θέμα που καλείται να περιγράψει.

Πάντως η ποιητική συλλογή “Η αρμονία της αταξίας” του Αλέξανδρου Στεφόπουλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γραφή, μόνο ως “αστεία” δεν γίνεται να προσδιοριστεί.

Ίσα ίσα που η ενασχόληση του με τα χαϊκού τους δίνει μια ξεχωριστή διάδραση αφού ξεπερνά την τετριμμένη θεματολογία κι έρχεται να καλύψει σύγχρονες ανησυχίες, υπαρξιακές, κοινωνικές ακόμη και ιδεολογικές.

Σελίδες επί σελίδων έχουν “καταναλωθεί” για να αγγίξουν έστω και κατ’ ελάχιστο καίρια ζητήματα, όπως η σχέση μας με τον χρόνο, η διαμόρφωση της προσωπικής ταυτότητας, οι μεταφυσικές ανησυχίες, το μεγαλείο και η συντριβή του έρωτα.

Το εγχείρημα του Στεφόπουλου όσο φιλόδοξο κι αν φαίνεται, κι αυτό σου δημιουργεί ενδοιασμούς για το πιθανό τελικό αποτέλεσμα, τόσο σε αποζημιώνει στην πορεία της ανάγνωσης. Ρίχνεται με επίγνωση του βάρους του εγχειρήματος στα βαθιά νερά της απόγνωσης, του φόβου, της ελπίδας,της προοπτικής.

Όσοι επιλέξουν να αφιερώσουν τον χρόνο που χρειάζεται η μελέτη της σαφήνειας, της λιτότητας,της ευθύτητας κάθε χαϊκού, θα ανακαλύψουν πώς λίγες σωστά επιλεγμένες, λέξεις αρκούν για να αποδώσουν στα νοήματα της αξία που τους αντιστοιχεί.