Γράφει η Ιωάννα Σταθοπούλου
«Ο Χρυσόγλωσσος» του Ιωάννη Καραγεωργίου είναι ένα πυκνό και φιλόδοξο μυθιστόρημα φαντασίας που στήνει ένα σύμπαν όπου η γλώσσα δεν λειτουργεί απλώς σαν μέσο επικοινωνίας, αλλά σαν δύναμη. Μια δύναμη που διαμορφώνει πραγματικότητες, ανθρώπους, ισορροπίες και μοίρες. Ένα έργο ώριμο που προσπαθεί να ανοίξει τον φακό του πιο πέρα από την περιπέτεια. Προς το κοινωνικό σχόλιο, τη φιλοσοφία και την ηθική.
Ο κεντρικός ήρωας, ο Ντρέικ Ντράγκοβιτς, δεν ξεκινά ως κάποιος “εκλεκτός”. Ξεκινά ως ένας άνθρωπος που έχει ήδη χρεωθεί μια ζωή δύσκολη. Χάνει τους γονείς του στα δεκαπέντε, πορεύεται μόνος, παλεύει και αντέχει μέχρι που χάνει και την τελευταία του δουλειά.
Και τότε προκύπτει κάτι που μοιάζει με ειρωνεία της μοίρας. Για να μπορέσει να επιβιώσει χρησιμοποιεί την τέχνη της ταχυδακτυλουργίας και μέσα της διοχετεύει τις ανεξήγητες δυνάμεις που κουβαλά ως χάρισμα. Ο συγγραφέας βάζει τον ήρωα του να φοράει τη μαγεία για κοστούμι πάνω στη σκηνή, για να κρύψει ότι δεν είναι πια ένα καλοστημένο “τρικ”. Μέχρι που η ιστορία κάνει αυτό που κάνουν όλες οι καλές ιστορίες. Ανατρέπει τα πάντα!
Η εμφάνιση μιας μυστηριώδους νεαρής γυναίκας, η σχεδόν βίαιη μεταφορά του σε έναν κρυμμένο κόσμο και η απαίτηση να προστατεύσει τον κόσμο από έναν επερχόμενο κίνδυνο, μετατρέπουν τη ζωή του από προσωπικό αγώνα επιβίωσης σε αποστολή. Και εδώ το βιβλίο σηκώνει ένα όμορφο βάρος. Δείχνει ότι η φαντασία δεν είναι πάντα “διαφυγή”. Μας αποκαλύπτει πως είναι συχνά ένας τρόπος να μιλήσουμε για την ευθύνη.
Στο βιβλίο, ο Καραγεωργίου χτίζει επιδέξια ένα κρυφό κόσμο μέσα στον κόσμο μας. Με ξόρκια, γητέματα, φόνους και βασανιστήρια, αλλά και με θεσμούς, δομές, ακαδημίες, στελέχη, ανώτερα συμβούλια και ιεραρχίες. Εκεί όπου η μαγεία δεν είναι “άπιαστη”, αλλά οργανωμένη. Βλεπουμε να διδάσκεται, να ελέγχεται, να τιμωρείται και να νομοθετείται. Αυτό λειτουργεί ως μια προσπάθεια να δοθεί ρεαλιστική υπόσταση στο υπερφυσικό. Αν η μαγεία υπάρχει, τότε θα υπάρχει επιτήρηση. Θα υπάρχουν μηχανισμοί εξουσίας. Θα υπάρχουν άνθρωποι που την κατέχουν και άνθρωποι που την φοβούνται. Κι αυτή ακριβώς η φοβία γεννά το πιο ουσιαστικό νήμα της ιστορίας που είναι η προκατάληψη.
Ο κόσμος του βιβλίου κουβαλά ένα παρελθόν αίματος. Οι Χρυσόγλωσσοι παρουσιάζονται ως μια αρχαία κατηγορία μάγων όπου το ίδιο τους το όνομα είναι ένα στίγμα και ταυτόχρονα μια φλόγα. Οι υπόλοιποι μάγοι τους φοβούνται. Και ως άνθρωποι όταν φοβόμαστε, συνηθίζουμε να γράφουμε την Ιστορία με μελανά χρώματα, ώστε να δικαιώνουμε την αγριότητά μας. Έτσι, ο “διωγμός” του διαφορετικού μέσα στο βιβλίο δεν είναι απλώς ένα στοιχείο που εξυπηρετεί την πλοκή. Είναι ένα έξυπνο σχόλιο. Είναι από τα σημεία που ο Καραγεωργίου δείχνει ότι δεν θέλει να γράψει μόνο ένα ανάγνωσμα δράσης, αλλά μια ιστορία που θέτει το διαχρονικό, σχεδόν αρχέγονο ερώτημα:
Είμαστε αυτό που γεννιόμαστε ή αυτό που επιλέγουμε να γίνουμε;
Άλλωστε, στη συνέντευξη που μου παραχώρησε το λέει καθαρά. Δεν πιστεύει ούτε στο απόλυτο της μοίρας ούτε στο απόλυτο της ελευθερίας. Πιστεύει στη διαρκή διαπραγμάτευση αυτών. Αυτή η θέση είναι βαθιά ανθρώπινη και αν μη τι άλλο δραματουργικά καρποφόρα. Γιατί ο ήρωας δεν είναι ελεύθερος μέσα στο άπειρο. Είναι ελεύθερος μέσα σε ένα βάρος που τον ξεπερνά.
Εδώ δεν μιλάμε για μια ιστορία που γράφτηκε απλώς από ενθουσιασμό για το είδος, αλλά από μια μακρά περίοδο παρατήρησης, ανάγνωσης, αποθήκευσης. Και αυτό εξηγεί εν μέρει και την έκτασή του. «Ο Χρυσόγλωσσος» μοιάζει με έργο ανθρώπου που δεν βιάζεται. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στον τρόπο που ο συγγραφέας πλάθει την κοσμοπλασία του. Φαίνεται πως δεν την είχε έτοιμη, αλλά την ανακάλυπτε γράφοντας. Διότι ένας κόσμος που γεννιέται καθώς γράφεται, συχνά έχει κάτι ζωντανό, απρόβλεπτο, μαγικό και οργανικό. Σαν να παρακολουθείς όχι απλώς το σχέδιο, αλλά την ίδια τη δημιουργία του.
Παρά τον όγκο, το βιβλίο έχει γρήγορη πλοκή, με πολλά πρόσωπα, εικόνες, ένταση και χιούμορ. Κι εδώ το χιούμορ είναι ένα ευχάριστο τέχνασμα. Λειτουργεί ως μια ανάσα πριν εγκατασταθεί το σκοτάδι. Γίνεται ένα προοίμιο μιας πορείας που όσο πάει και δυσκολεύει. Γιατί όταν μια ιστορία μιλά για καταδίωξη, έλεγχο, εξέγερση, χρειάζεται στιγμές φωτός για να μην ισοπεδώσει τον αναγνώστη.
Επίσης, η αντίσταση, ατομική και συλλογική, δεν είναι απλώς θεματικό στοιχείο. Είναι στάση ζωής! Η άρνηση να αποδεχτείς ως φυσιολογικό αυτό που σε ακυρώνει. Και τελικά, κάπου εκεί, «Ο Χρυσόγλωσσος» κερδίζει το στοίχημα. Δεν είναι μια ιστορία μόνο για μάγους και λάτρεις του φανταστικού. Είναι μια ιστορία για ανθρώπους που τους έχουν πει ποιοι είναι και αποφασίζουν να μην το δεχτούν αδιαμαρτύρητα.
Κλείνοντας, «Ο Χρυσόγλωσσος» είναι ένα βιβλίο μυθοπλασίας που δεν θέλει απλώς να σε ψυχαγωγήσει, αλλά και να σε προβληματίσει. Θέλει να σε πάρει από το χέρι, να σε βυθίσει σε έναν κόσμο θεσμών, μαγείας, καταδίωξης και σκοτεινών αληθειών και να σε αφήσει με την πιο ενοχλητική, αλλά πολύτιμη επίγευση:
Οι λέξεις έχουν δύναμη και ευθύνη.
Και κάπως έτσι η φαντασία γίνεται καθρέφτης. Όχι για να δεις έναν άλλο κόσμο. Αλλά για να δεις καλύτερα τον δικό σου!
Για τον συγγραφέα…
Ο Ιωάννης Καραγεωργίου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στον Βαθύλακο Θεσσαλονίκης. Απο το 2015 ζει στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας και παράλληλα με την επαγγελματική του πορεία, είχε πάντα πάθος με το διάβασμα. «Ο Χρυσόγλωσσος» από τις Εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής, είναι το πρώτο του συγγραφικό έργο.
