Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η φιλοπατρία ως ένδειξε υγιούς αγάπης για την πατρίδα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, είναι πάντοτε υγιής εκδήλωση του ανθρώπινου ψυχισμού.

Δεν χαρακτήριζε μόνο το δυναμισμό του ανδρικού φύλου, αλλά βλέπουμε και απτά παραδείγματα γυναικών που έγιναν συνώνυμα του θάρρους, της διεκδίκησης, της χειραφέτησης.

Η κυρά της Ρω είναι μία τέτοια γυναίκα, η οποία αποδεικνύει ότι το πάθος και ο ενστερνισμός υψηλών αξιών τροφοδοτούν την ψυχή με μία αξιοζήλευτη νεότητα η οποία ξεπερνά το πέρασμα του χρόνου.

Η κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη έμεινε στην ιστορία ως η γυναίκα που επί σαράντα συνεχόμενα έτη ύψωνε την Ελληνική σημαία στη Ρω, μία μικρή νησίδα των Δωδεκανήσων.

Από το 1927 που μαζί με το σύζυγό της Κώστα Αχλαδιώτη θα μετακόμιζαν μόνιμα στη Ρω, ο κυματισμός της Ελληνικής σημαίας υπήρξε αδιάκοπος, ως σύμβολο της εθνικής κυριαρχίας και του δικαιώματος ενός έθνους επάνω στα εδάφη του.

Η ίδια εμπνεύστηκε αυτή της την πράξη ότι διαπίστωσε ότι η Τούρκικη σημαία κυμάτιζε στο νησί. Έτσι, από το 1943 μέχρι το 1982, ύψωνε την Ελληνική σημαία από το πρωί μέχρι τη δύση του ηλίου.

Η προσφορά της δεν περιορίστηκε μόνο εκεί. Η ίδια προσέφερε υπηρεσίες και στις Συμμαχικές δυνάμεις, καταθέτοντας μία άφθαρτη προσφορά ανιδιοτελούς εθνικής αγάπης που θα δημιουργήσει έναν μύθο γύρω από το όνομά της.

Οδοί σε πολλά μέρη της Ελλάδας και δήμους της Αθήνας θα λάβουν τιμητικά το όνομά της, ενώ η ιστορία της θα εμπνεύσει πλήθος ταινιών και λογοτεχνικών κειμένων.

Η ίδια θα φύγει από τη ζωή στις 13 Μαϊου του 1982 σε ηλικία 92 ετών και θα ταφεί στο μέρος της Ρω όπου ύψωνε επί τόσες δεκαετίες την Ελληνική σημαία.

Διαπιστώνοντας πως αυτή η χώρα έχει διαχρονικά τόσα παραδείγματα ηρωισμού και αλτρουισμού, αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί καθημερινά οδεύουμε προς διαφορετικούς δρόμους… η γενναιότητα και ο ηρωισμός απαιτούν, πάνω από όλα, καθυπόταξη του Εγώ..