Γράφει ο Δημοσθένης Δέπος
Χθες το βράδυ έπαιζε η τηλεόραση την ταινία. Την είχα δει παιδάκι, δέκα χρονών, στο Σινέ Παρί. Όταν τότε βγήκα απ’ το σινεμά αλλοπαρμένος, θυμάμαι ότι είχα αναρωτηθεί: “όταν μεγαλώσω, θα βρώ ποτέ ένα κορίτσι σαν την Άναμπελ;”
Κάτι, λοιπόν, η παιδική ανάμνηση κάτι η μουσική, κόλλησα. Είχα μια άρνηση στην αρχή, γιατί θυμόμουν το αδιέξοδο τέλος. Ξαφνικά άρχισα να βλέπω την ταινία με χρώματα. Είδα τα μάτια της Λόμπεργκ, τις θάλασσες, τους ουρανούς. Όλα μπλε…
Είδα το ταγάρι, το φουστάκι με τον μαίανδρο, τα σανδάλια. Τα μύγδαλα με τα φλούδια να πέφτουν απ’ τις χούφτες. Τον Κωνσταντίνο κάδρο και δίπλα την Άννα Μαρία – άλλη τουρίστρια κι αυτή. Τον “Χωροφύλαξ” άτεγκτο κι ευαίσθητο συνάμα – χούντα γαρ τότε. Άκουσα το “You’ re no good” των Swinging blue jeans. Είδα τον Βόγλη να γυροβολάει στην Πλάκα της καρδιάς μου. Τα στενά της, που γύρναγα πιτσιρικάς. Την Ελλάδα του τότε, τη νοσταλγική, της γειτονιάς, του πάρε – δώσε. Δάκρυσα χωρίς να το καταλάβω.
Τι είναι αυτό, που ορίζει την τέχνη; Μα φυσικά ο χρόνος. Το να θαυμάζεται ένα προϊόν εξήντα χρόνια μετά, ναι είναι τέχνη.
Το να συνεχίζει να σε τσιγκλάει η θεματική του ή το να κουρδίζει νέους ανθρώπους, ναι είναι τέχνη.
Στην ταινία συναντήθηκαν οι δημιουργοί της σε μεγάλα κέφια. Σκηνοθεσία, ηθοποιία, φωτογραφία, μουσική, σημειολογία ράφτηκαν με μεταξωτή κλωστή. Το σενάριο λιτό κι όμως τόσο δυνατό: η καταλυτική συνάντηση δύο αντίθετων κόσμων. Τι απομένει σαν κεντρική ιδέα της ταινίας; Ότι αρκούν λίγες μέρες για να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή…