«Το Μέγαρο» Δ. Μαμάκος Αυτοέκδοση 2026 σελ. 195, ISBN 978-618-0068-99-3
Γράφει ο Κώστας Α. Τραχανάς
Ο μαθηματικός Δημοσθένης Καλλής παραδίδει μαθήματα ιδιωτικά , σε ολιγομελή τμήματα αποφοίτων , σε ένα ιδιόκτητο γραφείο στο Μέγαρο.
Το Μέγαρο έχει 321 γραφεία σε 23 ορόφους, καταστήματα , εταιρείες ενοικιαζόμενα διαμερίσματα , επιχειρήσεις κάθε λογής. Μπαίνει και βγαίνει καθημερινά πολύς κόσμος. Ένα μεγάλο χωριό.
Δύο παλιοί ιδιοκτήτες έχουν αθροιστικά τα 66 από τα 321 γραφεία του Μεγάρου. Ο ένας ο Λαμπρόπουλος, είναι ο ιδιοκτήτης της «Θεμέλιο ΑΤΚΕ», της εταιρείας που κατασκεύασε και το μέγαρο πριν από αρκετές δεκαετίες. Αυτός κατέχει 39 γραφεία. Στον άλλο ,τον γιατρό Μαρίνη, ανήκουν τα διαγνωστικά κέντρα “Medexperts”κι έχει στο κτίριο 27 γραφεία. Όλα τα χρόνια οι διαχειριστές ήταν άνθρωποι είτε του ενός είτε του άλλου. Με το μέγεθος της ιδιοκτησίας τους και την επιρροή που ασκούσαν σε άλλους ιδιοκτήτες μπορούσαν να εκλέξουν κάθε φορά όποιον ήθελαν για διαχειριστή.
Οι διαχειριστές είναι εναλλάξ η Σάββα και ο Ράπτης ,για δέκα χρόνια .Τώρα για τρία χρόνια διαχειρίστρια είναι η Σάββα. Κάθε εβδομάδα βγαίνουν στη φόρα καινούρια άπλυτα .Κάθε φορά μπαίνει χέρι στο αποθεματικό. Πολλές ιδιοκτησίες , πολλές τσέπες, η ζημιά μοιράζεται. Μετά ησυχία. Τους ενοίκους τους πλακώνει η καθημερινότητα και το ξεχνάνε. Ο Ράπτης δικάζεται σύντομα για υπεξαίρεση κοντά 80.000 από το αποθεματικό και θέλει να βάλει πάλι για διαχειριστής…
Συχνά μπαίνει χέρι στο αποθεματικό του Μεγάρου , αφαιρούνται πολύ σημαντικά ποσά , έχουν οι ένοικοι όλα τα στοιχεία που δείχνουν τους ενόχους και δεν έχουν δικαιωθεί ποτέ στα δικαστήρια. Οι δυο διαχειριστές έχουν τις πλάτες των δύο μεγαλοιδιοκτητών.
Για τον Δημοσθένη αυτή η υπόθεση τον βασανίζει πολύ καιρό. Το ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στον νόμο δεν το μαθαίνει τώρα για πρώτη φορά. Τον απασχολεί το γεγονός που για τους περισσότερους εξαντλείται σε κουβέντες καφενείων . Οι άλλοι δυσανασχετούν, διαμαρτύρονται ,αλλά συμβιβάζονται. Ο Δημοσθένης δεν μπορεί. Έπειτα , κάνει περιφρονητικούς συλλογισμούς για τους ιδιοκτήτες του Μεγάρου , επειδή ακριβώς αποδέχονται την αδικία. Έχει φτάσει να σκέφτεται ότι είναι άξια περιφρόνησης συνολικά η ανθρωπότητα , που ιστορικά εξεγείρεται μόνο όταν φτάνει σε σημείο να λιμοκτονεί. Σκέφτεται ότι θα όφειλε να εξεγείρεται πολύ νωρίτερα , όταν της στερούν την ισονομία και τη δικαιοσύνη.
Ο Δημοσθένης θυμώνει πολύ με την αδικία. Του προκαλεί οργή και αποστροφή αυτός ο γαμημένος νόμος του ισχυρού-της ζούγκλας- που διέπει όλη τη φύση και όλες τις κοινωνίες των ανθρώπων. Βρίσκει ανακούφιση στο να εναντιώνεται στον νόμο. Η σταθερή επιλογή του είναι να είναι πάντα με τον αδύναμο.
Ο Δημοσθένης καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει ένας ιδιοκτήτης νέος, καθαρός με όρεξη , να μπει μέσα και να καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία.
Πώς να μείνει σε απόσταση από αυτό που συνέβαινε ; Στο Μέγαρο ένιωθε να τον υποτιμούν και μαζί με αυτόν και άλλους ανθρώπους , ανθρώπους τίμιους και καλούς. Δεν το ανεχόταν.
Το έβλεπε τώρα καθαρά : με τον εαυτό του ήταν θυμωμένος ,όχι με τους άλλους. Με την αξιοθρήνητη, παθητική του στάση. Ένα μεγάλο κομμάτι του διψούσε για αντίδραση. Πρέπει να δράσει. Ο τρόπος που διοικείται το Μέγαρο πρέπει να αλλάξει.
Ξέρει ότι ο διαχειριστής πληρώνεται για να δουλεύει για το καλό και το συμφέρον της συνιδιοκτησίας.
Τότε αποφασίζει ο Δημοσθένης να διεκδικήσει την διαχείριση για το επόμενο έτος. Αυτό προκαλεί έκπληξη σε πολλούς ενοίκους , που έχουν συνηθίσει την Σάββα και τον Ράπτη.
Ίσως έμπαινε σε μια περιπέτεια χωρίς διέξοδο που θα μπορούσε να του διαλύσει τη ζωή. Δεν είχε επιλογή .Αν συνέχιζε να μένει παθητικός θεατής θα κατέληγε να μισεί τον εαυτό του .Και τι ήταν χειρότερο από αυτό ; Τις μέρες εκείνες ζούσε μια ανελέητη εσωτερική σύγκρουση μεταξύ φόβου και ιδεαλισμού , μεταξύ υπολογισμού και παρόρμησης, μία σύγκρουση που ώρες ώρες έμοιαζε ικανή να εκτοξεύσει το μάτι του από την κόγχη.
Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον πυρετικό στρόβιλο , στα υπόγεια του νου όπου όλες οι φωνές μιλούσαν για αδιέξοδο, εμφανίστηκε μια λάμψη. Όχι δρόμος-οι δρόμοι έχουν αρχή και τέλος. Ήταν κάτι πιο αβέβαιο: μια πιθανή κατεύθυνση , μια σκέψη που για πρώτη φορά δεν κατέληγε στο προδικασμένο αδιέξοδο των υπολοίπων.
-Δήμο , μην μπλέξεις , θα κινδυνεύσεις ,του είπαν όσοι τον συμπαθούσαν. Ποιος μόνος του, απ΄ ό,τι ύφασμα κι αν είναι φτιαγμένος , θα τολμήσει να διεκδικήσει κάτι ; Και γιατί να το κάνει -αν υπάρχει τέτοιο ρίσκο ; Και οι άλλοι τι προσδοκούνε ; Να έρθει ένας άνθρωπος να βάλει το κεφάλι του στο στόμα του λιονταριού για τις δικές τους υποθέσεις ;
Ίσως όμως και να υπάρχει διέξοδος…
Στην συνέλευση των 168 συνιδιοκτητών μίλησαν οι τρεις υποψήφιοι. Ο Δημοσθένης ανάφερε ότι το Μέγαρο χρειάζεται ένα διαφορετικό μοντέλο διαχείρισης. Το πρόβλημα δεν είναι στα πρόσωπα αλλά βρίσκεται στον τρόπο. Στο πλαίσιο της λειτουργίας της διαχείρισης του κτιρίου. Να υπάρξει ριζική αλλαγή στάσης από όλους . Να πάψει η διαχείριση να είναι υπόθεση μιας χούφτας ανθρώπων. Θα πρέπει να γίνει υπόθεση όλων. Που σημαίνει ότι αν τον εκλέξουν , δεν θα είναι αυτός ο διαχειριστής ,αλλά όλοι μαζί. Να περάσει η διαχείριση στα χέρια της συνέλευσης. Θα γίνει το όργανο λήψης των αποφάσεων, για τα περισσότερα ζητήματα της διαχείρισης , μικρά ή μεγάλα. Ο ρόλος ο δικός του θα είναι μόνο συντονιστικός και εκτελεστικός. Θα εποπτεύει το κτίριο , θα καταγράφει τις ανάγκες του και θα φέρνει τα ζητήματα σε μια τετραμελή επιτροπή, που θα αλλάζει κάθε έξι μήνες.
-Να φύγουμε από την προσωποπαγή διαχείριση , τους λέει. Η λήψη των αποφάσεων δεν μπορεί να βρίσκεται στα χέρια ενός ανθρώπου .Πρέπει να μοιραστούμε όλοι, εξίσου.
Είχε συσσωρευτεί πολλή δυσαρέσκεια από τη διαχείριση των προηγούμενων ετών ,οπότε η καινοτόμος πρόταση του Δημοσθένη επικροτήθηκε και ο Δημοσθένης κέρδισε την διαχείριση.
Είχε μόλις κερδίσει την πρώτη μάχη…
Ήταν μέρες ανατροπής μηχανισμών που είχαν παγιωθεί επί χρόνια. Σκουριασμένα γρανάζια έσπαγαν με πάταγο και ο ήχος έφερνε σιωπηλό ενθουσιασμό.
Τα εμπόδια όμως που θα αντιμετώπιζε ήταν πολλά ,όπως και ο πόλεμος των δύο μεγάλων ιδιοκτητών.
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να πλάσει τον κόσμο μόνος του .Ρίχνεις τον σπόρο σου…Κι ας αποφασίσει ο καθένας τι θα τον κάνει.
Το δρόμο μας πρέπει να τον φτιάχνουμε εμείς…
Το ταξίδι έχει σημασία , όχι η Ιθάκη…
Θα πετύχει το πείραμα ;
Θα απαλλαγούν οι ιδιοκτήτες από κάθε είδους ανομίες και καταχρήσεις ;
Πόσοι είναι, όμως πρόθυμοι να στηρίξουν μια τέτοια αλλαγή ;
Θα υπάρξουν αντιπαλότητες και χαζοεγωισμοί ;
Θα κερδίσει το καλό και το δίκαιο ;
Στο σύγχρονο κόσμο έχουν θέση οι Δον Κιχότηδες ;
Πρέπει να είμαστε ενεργοί και να συμμετέχουμε στα κοινά ;
Ο σπόρος που έριξε ο Δημοσθένης θα δώσει καρπούς ;
Με ψυχολογική ακρίβεια και ένταση που χτίζεται σταδιακά, ο συγγραφέας Δημήτρης Μαμάκος θέτει ερωτήματα για το δίκαιο , τη δικαιοσύνη , το καλό ,το κακό, τις σχέσεις ισχύος και την αποξένωση , ακολουθώντας τους χαρακτήρες του ως τη στιγμή που η ανάγκη για αλλαγή δεν μπορεί πια να μείνει αναπάντητη.
Το βιβλίο αυτό είναι ένα μικρό διαμάντι .
Ένα πολύ καλό βιβλίο με ανατρεπτικό τέλος.
Διαβάστε το.
Ο Δημήτρης Μαμάκος γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Σπούδασε μαθηματικά και εργάστηκε στον χώρο του εμπορίου και των επιχειρήσεων. Το 2009 παραιτήθηκε και άρχισε να ταξιδεύει. Από την πρώτη πεντάμηνη περιπλάνησή του, προέκυψε το νομαδικόν: ημερολόγιο δρόμου. Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε δύο αυτοεκδόσεις το 2012, από την Εστία το 2014 και ξανά σε αυτοέκδοση το 2020. Το Μέγαρο είναι το δεύτερο βιβλίο του. Ζει στη Λέσβο και ασχολείται με τη φυσική καλλιέργεια της ελιάς.
