Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Αποχαιρετίσαμε πρόωρα και τον Γιώργο Μαζωνάκη. Αυτός ο κόσμος δεν τον άντεξε πάνω από 54 χρόνια. Κι ο τρόπος με τον οποίο έφυγε αφήνει ακόμη πιο πικρή γεύση, γιατί οφείλεται πρωτίστως σε λάθη άλλων.

Ο Γιώργος ανήκε όντως στον εαυτό του και στα όνειρά του. Ένα λαϊκό παιδί, ταπεινό κι ονειροπόλο που βρήκε στο τραγούδι το διέξοδο σε μια ζωή που δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια στους υψηλούς στόχους.

Αγαπήθηκε και δεν αγαπήθηκε. Γιατί είναι άλλο ο θαυμασμός που απολαμβάνει ο καλλιτέχνης κι άλλο η καθημερινή αποδοχή, η συμπαράσταση. Είναι άλλο να αντιδράς στην ανταγωνιστικότητα ενός σκληρού επαγγελματικού χώρου κι άλλο να αντιμετωπίζεις την προδοσία των οικείων σου.

Σε όλη την πορεία του παρέμεινε ανυπότακτος, αντισυμβατικός, ανατρεπτικός. Γι’ αυτό και κέρδισε το σεβασμό και την εκτίμηση πέρα και πάνω από μουσικούς διαχωρισμούς και τεχνητά σύνορα.

Σε κανέναν δεν ταιριάζει να φεύγει έτσι. Θύμα της διατήρησης της εικόνας, της εγκληματικής ανευθυνότητας τυχάρπαστων ψευδοεπιστημόνων και της έλλειψης ουσιαστικής εποπτείας και ελέγχου από τις αρμόδιες αρχές.

Δημόσια πρόσωπα που παρασύρονται σε μια πορεία ατέρμονης διεκδίκησης της νεότητας. Επιστήμονες που θεωρητικά έχουν ταχθεί στην υπηρεσία του ανθρώπου, να βάζουν το πρόσκαιρα κέρδος πάνω από την ίδια τη ζωή. Μηχανισμοί και θεσμοί που αδιαφορούν για το “έγκλημα” και μεταθέτουν ο ένας την ευθύνη στον άλλο.

Καλό ταξίδι στην αιώνια αγάπη, Γιώργο.