Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Υπάρχουν κάποια βιβλία που δεν χρειάζονται πολύ μεγάλο μέγεθος και σαφή ροπή προς το λυρισμό, για να σε συγκινήσουν. Είναι ικανά με σχετικά λίγες, λιτές αλλά τόσο παραστατικές περιγραφές να αναπαράξουν το πλαίσιο, τα συναισθήματα και τα βιώματα μιας ζωής που από την πρώτη στιγμή βίωσε την προσφυγιά, την αδικία, τον πόνο.

Κι ο Benzize στον “Βιβλιοπώλη της Γάζας” από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, κατορθώνει να πετύχει ακριβώς αυτόν τον στόχο μέσα από την ευθύτητα της αφήγησής του.

Ο γηραιός πλέον βιβλιοπώλης βρίσκει στο πρόσωπο του Γάλλου φωτογράφου που τον επισκέπτεται ένα φιλόξενο αυτί γισ να εξιστορήσει ολα αυτά έζησε απο την γέννησή του έως σήμερα.

Για το πώς η οικογένειά του εκδιώχθηκε από το σπίτι της. Για το πώς προσπάθησε να ζήσει τα παιδικά του χρόνια υπό τη δαμόκλειο σπάθη ενός ακόμη ξεριζωμού. Για το πώς ζυμώθηκε με το θάνατο και μετέτρεψε την οργή σε δημιουργική πνοή. Για τις σπουδές, τους έρωτες, τη διάθεση να αλλάξει τον κόσμο με λογική και συναίσθημα. Για την αγάπη για τη λογοτεχνία που έγινε σπόρος ελπίδας απέναντι στη βαρβαρότητα της πραγματικότητας.

Η γραφή του Benize βαθιά συναισθηματική αλλά καθόλου εκβιαστική, απόλυτα ρεαλιστική αλλά καθόλου αποτρόπαια, έντονα αισιόδοξη αλλά καθόλου υπερφίαλη.

Καλύπτει με ευθύτητα και αίσθημα ευθύνης ένα πολύπλοκο και αμφιλεγόμενο θέμα όπως το Παλαιστινιακό και δεν ψάχνει την εκδίκηση, δεν τον διακατέχει το μίσος. Στόχος του η ανάδειξη της ανθρώπινης πλευράς, των εικόνων και των εντυπώσεων ενός κόσμου που αρνείται να δει το πρόβλημα κατάματα. Η οπτική του δίνει στη λογοτεχνία και το διάβασμα αυτή τη λυτρωτική έννοια που είναι ικανή να σφυριλατήσει ανθεκτικές και ανεκτικές συνειδήσεις.