/DUO IS ORCHESTRA: Nίκος Μπαλογιάννης – Αστέριος Πούφτης

DUO IS ORCHESTRA: Nίκος Μπαλογιάννης – Αστέριος Πούφτης

Έργα για κιθάρα και βιολοντσέλο. Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2022, ώρα 20:30, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Προσκεκλημένοι του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής, οι εκλεκτοί μουσικοί Νίκος Μπαλογιάννης (κιθάρα) και Αστέριος Πούφτης (βιολοντσέλο), μέλη του μουσικού σχήματος DUO IS ORCHESTRA, κάνουν το ντεμπούτο τους σε μια πρωτότυπη συναυλία με έργα αυθεντικά γραμμένα για κιθάρα και τσέλο, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος, το Σάββατο 22 Οκτωβρίου, ώρα 20:30.

Η συναυλία είναι αφιερωμένη στη σύγχρονη μουσική δημιουργία των κορυφαίων συνθετών του 20ού και του 21ου αιώνα: Ζάιμε Ζέναμον (Βολιβία), Νικίτα Κόσκιν (Ρωσία), Ραντάμες Νιατάλι (Βραζιλία), Άστορ Πιατσόλλα (Αργεντινή) και Ατανάς Ουρκουζούνοφ (Βουλγαρία).

Σε μια σπάνια όσο και γοητευτική συνύπαρξη, η κλασική κιθάρα και το βιολοντσέλο συνομιλούν διαρκώς, δημιουργώντας μια μουσική λόγια και δεξιοτεχνική, αλλά ταυτόχρονα παγκόσμια, συγκινητική και ανθρώπινη. Από τους αέρινους ονειρικούς κυματισμούς του Ζάιμε Ζέναμον, τη θεατρική τέχνη της δραματικής αφήγησης του Νικίτα Κόσκιν και την αριστοτεχνική ένωση της παράδοσης με την κλασική φόρμα του Ραντάμες Νιατάλι, ως την περίλαμπρη αλλά και παθιασμένη ιστορία του τάνγκο του Άστορ Πιατσόλλα και την ξέφρενη ροκ βαλκανική χορογραφία του Ατανάς Ουρκουζούνοφ, κιθάρα και τσέλο παράγουν ήχους και χρώματα που παραπέμπουν σε ποικίλες παραδόσεις, χώρες και καλλιτεχνικά ρεύματα.

 

ΤΑ ΕΡΓΑ

Jaime M. Zenamon: Reflexões (Αντανακλάσεις) αρ.6 (1986)

Nikita Koshkin: L’ istesso tempo (Το ίδιο τέμπο), (2010)

Radamés Gnattali: Σονάτα για κιθάρα και βιολοντσέλο (1969)

Astor Piazzolla: Ιστορία του τάνγκο (1986)

Atanas Ourkouzounov: Tanzologia (2000)

 

Αίθουσα Δ. Μητρόπουλος

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών


ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ : Α’ Ζώνη:  18   /  Β’ Ζώνη:  12

Εκπτωτικό: 8

 

Η προπώληση ξεκίνησε στις 30 Σεπτεμβρίου

www.megaron.gr   / Τ. 210 7282 333 / Ταμεία ΜΜΑ

Η συναυλία πραγματοποιείται με την ευγενική στήριξη

της Οικογένειας Κωνσταντίνου Γεράρδου.

=======

 

DUO IS ORCHESTRA

Η σπάνια όσο και γοητευτική συνύπαρξη της κλασικής κιθάρας με το βιολοντσέλο και ο απρόσμενα πλούσιος, ζεστός και υποβλητικός ηχητικός κόσμος που δημιουργούν, ώθησαν τον τσελίστα Αστέριο Πούφτη και τον κιθαριστή Νίκο Μπαλογιάννη στη σύσταση του «Duo is Orchestra», με σκοπό την προσέγγιση και την εξερεύνηση ενός μεγάλου ρεπερτορίου που εκτείνεται χρονικά από την εποχή της Αναγέννησης και φτάνει ραγδαία διευρυνόμενο ως τις μέρες μας.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ο κιθαριστής Νίκος Μπαλογιάννης ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών. Με καθηγητή τον Θ. Τεμζελίδη πήρε Πτυχίο κλασικής κιθάρας με βαθμό «Άριστα Παμψηφεί» και Διάκριση, ενώ παράλληλα ολοκλήρωσε τον κύκλο των Ανώτερων Θεωρητικών με «Άριστα Παμψηφεί» (Πτυχία Ωδικής, Αρμονίας, Αντίστιξης, Φούγκας) με καθηγητή τον Σ. Ιωαννίδη.Αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, συνέχισε τις σπουδές του στο Ωδείο «Μουσικοί Ορίζοντες» (ιδρυτής: κ. Κ. Γαϊτάνος) και πήρε Δίπλωμα σολίστ με βαθμό «Άριστα Παμψηφεί» και Α’ Βραβείο. Για την επίδοσή του η διεύθυνση του Ωδείου και η καλλιτεχνική επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού του απένειμαν το «Χρυσό Μετάλλιο Εξαιρετικής Ιδιοφυίας στη μνήμη του Χαράλαμπου Εκμεκτσόγλου».Είναι κάτοχος των «Performance Diplomas” LTS και FTSL με Διάκριση από το London Trinity University.

Συμμετέχει συνεχώς ως προσκεκλημένος σολίστ και ως μέλος κριτικών επιτροπών σε πολλά φεστιβάλ και διαγωνισμούς κιθάρας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια σημαντικών κιθαριστών (Μ. Barrueco, D. Russell, R. Aussel κ.α.).

Είναι πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Κιθάρας για παιδιά και εφήβους της musicArte, που πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι προς τιμήν μιας κάθε φορά διαφορετικής ιστορικής προσωπικότητας με μεγάλη προσφορά στην ελληνική μουσική (Χαράλαμπος Εκμεκτσόγλου, Μίκης Θεοδωράκης).Συνεργάζεται ως σολίστ με την «Ένωση Ελλήνων Μουσουργών», πραγματοποιώντας υπό την αιγίδα της επί δέκα και πλέον χρόνια, μεγάλο αριθμό προσωπικών συναυλιών, ερμηνεύοντας πολλές φορές σε πρώτη εκτέλεση πληθώρα έργων των εκπροσώπων της παλαιάς αλλά και της νεότερης γενιάς των Ελλήνων συνθετών. Ενδεικτικά αναφέρονται συνθέσεις των: Γιάννη Α. Παπαϊωάννου, Θόδωρου Αντωνίου, Μανώλη Καλομοίρη, Γιώργου Σισιλιάνου, Μάνου Χατζιδάκι, Αλέξανδρου Καλογερά, Χαράλαμπου Εκμεκτσόγλου, Ιάκωβου Χαλιάσα, Απόστολου Ντάρλα, Λεωνίδα Κανάρη, Φανής Κοσώνα, Σάββα Τσιλιγκιρίδη, Δημήτρη Μηνακάκη, Κυριάκου Τζωρτζινάκη, Ανδρέα Μπαζού, Θανάση Κουμεντέρη, Γιώργου Μηνά, Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, Γιώργου Κερτσόπουλου, Κώστα Γρηγορέα, Νίκου Τρούλου, Μίκη Θεοδωράκη κ.ά. Από τα πολλά έργα που έχουν γραφτεί για τον Νίκο Μπαλογιάννη, σημείο αναφοράς αποτελεί το «Just 6 Strings» (2014) για σόλο κιθάρα που του αφιέρωσε ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης και ακαδημαϊκός Θόδωρος Αντωνίου και κυκλοφόρησε (Μάρτιος 2018) από τις εκδόσεις Παπαγρηγορίου – Νάκας. Τον Φεβρουάριο του 2016 παρουσίασε στο Ινστιτούτο Goethe Αθηνών, υπό την αιγίδα της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, ένα ρεσιτάλ – αφιέρωμα στο έργο για κιθάρα του Θ. Αντωνίου, ερμηνεύοντας το σύνολο της εργογραφίας του κορυφαίου συνθέτη για σόλο κιθάρα. Τον Μάιο του 2011 ερμήνευσε τις τρεις σονάτες (BWV 1001 – 1003 – 1005) για σόλο βιολί του J.S. Bach σε δική του μεταγραφή για κλασική κιθάρα, στην αίθουσα του Φιλολογικού Συνδέσμου «Παρνασσός». Τον Ιούνιο του 2014 παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε συνεργασία με το Ωδείο «Μουσικοί Ορίζοντες» στην αίθουσα της Μουσικής Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη», ένα ρεσιτάλ – αφιέρωμα στον μεγάλο κιθαριστή και Δάσκαλο, Χαράλαμπο Εκμεκτσόγλου. Τον Μάρτιο του 2022, η οικογένεια του εμβληματικού Δάσκαλου της κιθάρας του παλαιού ακμαίου Ελληνικού Ωδείου Χ. Εκμεκτσόγλου, αποφάσισε να δωρίσει στον Ν. Μπαλογιάννη το πολύτιμο αρχείο του. Τον Ιούνιο του 2021 συνέστησε μαζί με τον διακεκριμένο τσελίστα Αστέριο Πούφτη το “Duo is Orchestra” με σκοπό τη διερεύνηση και ερμηνεία του γοητευτικού και διαρκώς διευρυνόμενου ρεπερτορίου για τσέλο και κιθάρα. Αξιοσημείωτη είναι και η σύμπραξή του με λαμπρούς Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες στο ορατόριο “Canto General” του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Pablo Neruda, που πραγματοποιήθηκε στην Aίθουσα Χρήστος Λαμπράκης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Μάρτιος 2014), υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού. Ανάμεσα στις πολλές συνεργασίες του με σημαντικούς μουσικούς, ξεχωρίζουν οι συναυλίες του με τον διεθνούς φήμης Βέλγο φλαουτίστα Christian Plouvier, σε ιστορικά μνημεία της Ελλάδας και του Βελγίου στο πλαίσιο του προγράμματος “Things from Belgium”, υπό την αιγίδα της Βελγικής Πρεσβείας και του Υπουργείου Πολιτισμού. Τον Ιούλιο του 2016 παρουσίασε στο Προεδρικό Μέγαρο, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την «Γιορτή της Δημοκρατίας», ένα πρόγραμμα για σόλο κιθάρα με έργα Μάνου Χατζιδάκι και Μίκη Θεοδωράκη. Τον Ιούνιο του 2018 η Ακαδημία Αθηνών τον επέλεξε τιμητικά ως μέλος της επιτροπής χορήγησης υποτροφιών στον τομέα της μουσικής (κληροδότημα Ιωάννου Βόζου), σε επιτυχόντες μεταπτυχιακούς φοιτητές πανεπιστημιακών ιδρυμάτων του εξωτερικού. Διατηρεί τάξεις κλασικής κιθάρας στο Ωδείο «Μουσικοί Ορίζοντες» και στο Ωδείο του Κολλεγίου Αθηνών – Κολλεγίου Ψυχικού.

 

«Ο Νίκος Μπαλογιάννης είναι ένας σπουδαίος κιθαριστής με εκπληκτικά μουσικά και πνευματικά προσόντα. Διαθέτει σπάνια μουσική αντίληψη και ερμηνεύει με άρτια τεχνική και απαράμιλλη ευαισθησία έργα του κλασικού ρεπερτορίου αλλά και της σύγχρονης μουσικής. Η λαμπρή καλλιτεχνική του πορεία μαζί με την αγάπη του για τη διδασκαλία και τον γενναιόδωρο τρόπο προσφοράς, τον καθιστά επίσης έναν από τους σημαντικότερους καθηγητές κιθάρας. Το 2016 σε συνεργασία με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών ερμήνευσε μοναδικά και με πολλή αγάπη ολόκληρο τον κιθαριστικό κύκλο της εργογραφίας μου. Κάθε φορά που ένας συνθέτης έχει την ευκαιρία να ακούσει έργο του από τον Νίκο, είναι σαν να δέχεται ένα πολύτιμο δώρο».

Θόδωρος Αντωνίου (2017)

 

ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΠΟΥΦΤΗΣ

Ο βιολοντσελίστας Αστέριος Πούφτης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Νέο Ωδείο Θεσσαλονίκης, συνέχισε και ολοκλήρωσε στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης, από όπου και αποφοίτησε με άριστα παμψηφεί και τιμητική διάκριση, υπό την εποπτεία  του καθηγητή Russi Dragnev. Τον Σεπτέμβριο του 1997 έγινε δεκτός στην Ακαδημία Guildhall του Λονδίνου, συνεχίζοντας τις σπουδές του με τον Stefan Popov και τον Oleg Kogan και απέκτησε το Bachelor of Music Degree, με την «Υποτροφία Αλεξάνδρα Τριάντη» του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής. Το 2002 έλαβε το Master’s Degree in Music Performance, με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, και ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 2003 στο Advanced Instrumental Studies Course, στην ίδια Ακαδημία.

Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια βιολοντσέλου με τους: Ralph Kirshbaum, Boris Pergamenaschikow, Heinrich Schiff, Leonid Gorokhov, Sergei Roldugin, Gunnar Kvarran κ.α.  Επίσης, έλαβε μέρος σε ορχηστρικά σεμινάρια στο Λονδίνο με τους: Kurt Masur, Sir Colin Davis, Leonard Slatkin, Sir Simon Rattle, Paolo Olmi.

Επελέγη να συμπράξει με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, συμμετέχοντας στο London Symphony Orchestra String Scheme Experience για το ακαδημαϊκό έτος 2002/2003. Υπήρξε μέλος της Κρατικής και της Δημοτικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης.

Έχει εμφανιστεί ως σολίστ με όλες τις Ελληνικές ορχήστρες, καθώς και με την Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Αλβανίας και έχει δώσει αρκετά ρεσιτάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Υπήρξε μέλος του τρίο “OPUS Ι ” και είναι μέλος του “DUO PIACERE”, του κουαρτέτου εγχόρδων «ΑΕΝΑΟΝ», καθώς και του συνόλου Σύγχρονης Μουσικής «ΦΑΟΣ». Από τον Σεπτέμβριο του 2003, είναι μέλος της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ως β’ Κορυφαίος στα βιολοντσέλα. Διδάσκει στο Εθνικό Ωδείο, παράρτημα Χολαργού και στο Ωδείο του Κολλεγίου Ψυχικού.

 

ΤΑ ΕΡΓΑ

 

Jaime M. Zenamon (γενν. 1953): Reflexões (Αντανακλάσεις) αρ. 6 (1986)

Ο Βολιβιανός κιθαριστής και συνθέτης Ζάιμε Ζέναμον σπούδασε στο Ισραήλ, την Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Λατινική Αμερική και δίδαξε στην Ακαδημία Μουσικής του Βερολίνου, ενώ σήμερα ζει στη Βραζιλία. Το εξαιρετικά δημοφιλές έργο του Reflexões (Αντανακλάσεις) αρ. 6, γράφτηκε προκειμένου να το ερμηνεύσει ο ίδιος μαζί με τον φίλο και συνεργάτη του τσελίστα Matias de Oliveira Pinto, στον οποίο είναι αφιερωμένο.

Στο πρώτο μέρος – Fluidο (υγρό), το τσέλο τραγουδάει μια σαγηνευτική μελωδία ενώ η κιθάρα συνοδεύει με δεξιοτεχνικά αρπίσματα που αυθόρμητα φέρνουν στο νου τού ακροατή κύματα. Ο διάλογος των δύο οργάνων γίνεται τρυφερός και βαθύς στο μελαγχολικό δεύτερο μέρος – Doloroso (με πόνο), στο οποίο δεσπόζει o ρυθμός μιας αργής θλιμμένης Habanera. Το έργο ολοκληρώνεται εντυπωσιακά με το εξαιρετικά δυναμικό και «ηλεκτρικό» Vivissimo (πολύ ζωντανό).

 

Nikita Koshkin (γενν. 1964): L’ istesso tempo (Το ίδιο τέμπο) (2010)

Η μουσική του ιδιοφυούς Ρώσου συνθέτη και κιθαριστή Νικίτα Κόσκιν είναι επηρεασμένη από τους Prokofiev, Shostakovich, Stravinsky αλλά και τη σύγχρονη Pop και Rock. Η έμπνευσή του πηγάζει από μύθους, παραδόσεις, θρύλους, παραμύθια και λογοτεχνικά έργα, ενώ η γραφή του διακρίνεται για τη θεατρικότητά της, τόσο στη δραματική όσο και στην κωμική της πλευρά αλλά και για τις πρωτοποριακές τεχνικές παιξίματος και τα ειδικά εφέ που αναπαριστούν ιδιαίτερα αποτελεσματικά στοιχεία της φύσης, μηχανήματα, παιδικά παιχνίδια κ.α.

Το έργο L’ istesso tempo για τσέλο και κιθάρα είναι αφιερωμένο στη διακεκριμένη Ελληνίδα κιθαρίστρια Έλενα Παπανδρέου και αποτελεί μέρος ενός προγράμματος που ανατέθηκε στον συνθέτη από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και τον οδήγησε στη γενικότερη διερεύνηση του διαλόγου μεταξύ της αρχαίας ελληνικής μουσικής και της μετέπειτα δυτικής λόγιας μουσικής.

 

Radamés Gnattali (1906-1987): Σονάτα για κιθάρα και βιολοντσέλο (1969)

Ο μεγάλος Βραζιλιάνος συνθέτης και πιανίστας Ρανταμές Νιατάλι συνδύασε ιδανικά στο έργο του αυτό τη λαϊκή μουσική της πατρίδας του με την κλασική μουσική ενώ είναι εμφανείς και οι επιρροές του από τον γαλλικό ιμπρεσιονισμό και την αμερικάνικη τζαζ. Ο Antônio Carlos Jobim και ο João Gilberto υπήρξαν μεταξύ των πολυάριθμων μαθητών του.

Η Σονάτα για κιθάρα και βιολοντσέλο είναι ένα από τα πιο διάσημα και καθιερωμένα έργα του. Η κλασική φόρμα σονάτας ισορροπεί απόλυτα με τον ρυθμό της σάμπα και τους απόηχους της toada (τραγούδι με ρομαντικούς ή αστείους στίχους). Όπως αναφέρει ο σπουδαίος Βραζιλιάνος κιθαριστής Fabio Zanon, η Σονάτα είναι ένα έργο που προορίζεται για δύο βιρτουόζους σολίστες και είναι αφιερωμένο στον στενό φίλο του συνθέτη, τσελίστα Iberes Gomes Grosso και στον κιθαριστή Laurindo Almeida.

 

Astor Piazzolla (1921-1992): Ιστορία του τάνγκο (1986)

«Ο Μέγας Άστορ» (“El Gran Ástor”) όπως αποκαλείται στην Αργεντινή ο Πιατσόλλα είναι αναμφίβολα ένας από τους κορυφαίους συνθέτες του 20ού αιώνα. Τα έργα του, που πλέον έχουν παγκόσμια αναγνώριση, έφεραν επανάσταση στον παραδοσιακό ήχο της χώρας του, ενσωματώνοντας με απόλυτα φυσικό τρόπο στο λαϊκό τάνγκο την τζαζ και την κλασική μουσική.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πιατσόλλα έδωσε την τελευταία του συναυλία στις 3 Ιουνίου του 1990 στην Αθήνα, η οποία ηχογραφήθηκε με μαέστρο τον Μάνο Χατζιδάκι και την «Ορχήστρα των Χρωμάτων».

Στην περίφημη «Ιστορία του τάνγκο» ο Πιατσόλλα διηγείται σε τέσσερα μέρη την εξελικτική πορεία του χορού από την γέννησή του μέχρι σήμερα: Στο Bordel 1900 οι ήχοι είναι ανάλαφροι και ο ρυθμός παιχνιδιάρικος, όπως τότε που το φλάουτο με την κιθάρα πρωτόπαιξαν τις νότες του νέου χορού στους οίκους ανοχής του Μπουένος Άιρες. Στο Café 1930 η μαγεία της ακρόασης αντικαθιστά την ιεροτελεστία της χορογραφίας και η μουσική γίνεται ζεστή, μελαγχολική και γεμάτη ρομαντισμό. Στο Nightclub 1960 ο ρυθμός επανέρχεται και η bossa nova και το nuevo tango γίνονται ένα. Ο λαϊκός χαρακτήρας αποδυναμώνεται και οι οπαδοί του προέρχονται πλέον από όλα τα κοινωνικά στρώματα και σπεύδουν να το ακούσουν στα νυχτερινά κέντρα. Στο Concert d’aujourd’hui το τάνγκο τού σήμερα γίνεται αποδεκτό στις μεγάλες αίθουσες συναυλιών και αναμιγνύεται με τις μουσικές κατακτήσεις του Stravinsky και του Bartok. Ωστόσο παρά την λόγια ηχητική του μορφή, η αυθεντική λαϊκή ψυχή παραμένει πάντοτε ζωντανή. Αυτό είναι το τάνγκο του παρόντος και του μέλλοντος.

 

Atanas Ourkouzounov (γενν. 1970): Tanzologia (2000)

Ο χαρισματικός και πολυγραφότατος Βούλγαρος κιθαριστής και συνθέτης Ατανάς Ουρκουζούνοφ χρησιμοποιώντας μια εντελώς προσωπική και ιδιωματική μουσική γλώσσα, εξερευνά νέους απάτητους δρόμους, δημιουργώντας έργα που χαρακτηρίζονται από απρόσμενες μορφές εκφραστικότητας, χωρίς ωστόσο να χάνουν την αίσθηση της αυθεντικότητας και της απόλαυσης της μουσικής ακρόασης.

Σε αυτό το κλίμα, η Tanzologia είναι μια σουίτα που αποτελείται από τρεις γνώριμους χορούς οι οποίοι διατηρούν μεν τα βασικά χαρακτηριστικά που τους καθιστούν αναγνωρίσιμους, ωστόσο μέσα από το μεταμορφωτικό πρίσμα του συνθέτη, το τάνγκο γίνεται βαλκανικό, το βαλς σλάβικο και οι παραμορφώσεις της ροκ ξεσπούν σε ένα ξέφρενο παραδοσιακό πανηγύρι.