/Οι ευωνυμογράφοι

Οι ευωνυμογράφοι

Γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης, Συγγραφέας

Η γενικευμένη παρουσίαση και η καλλιγραφία- αγιογραφία του λογοτεχνικού όρου «ευωνυμογράφοι» επιβάλλεται από τις περιστάσεις και τις πνευματικές καταστάσεις, πρόσφατες και παλιές. Οι «ευωνυμογράφοι» αποτελούν μια φυλή που είδε φως και εμφανίστηκε (μαζικά) στο προσκήνιο της (ελληνικής) λογοτεχνικής ιστορίας και του λογοτεχνικού παρόντος, τα τελευταία σαράντα χρόνια. Το μετατραυματικό σοκ που κατατρύχει εκατοντάδες χιλιάδες ευώνυμους αγωνιστές και πολίτες, βρίσκει στην ελλαδική πραγματικότητα την συγγραφική δικαίωσή του. Οι «ευωνυμογράφοι» είναι οι άγιοι, οι μάρτυρες, οι γραφείς του πόνου και οι αναζητητές του φωτός, του αγωνιστικού φωτός κυρίως.

Αυτό το «πονεμένο φως» το έκρυβαν τόσο καιρό, με κόλπα κι άλλες καθεστωτικές υπερβολές, οι συντηρητικοί, οι νεοφιλελεύθεροι κύκλοι της χώρας και της ανθρωπότητας. Ήταν οι νικητές στο παιχνίδι της εξουσίας και φέρθηκαν με τον πιο ποταπό τρόπο στα αγωνιστικά φρονήματα του ηττημένου λαού. Κείμενα, διηγήματα, μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές καταδεικνύουν το μέγεθος των ευώνυμων αγωνιστών (φανερά ή λιγότερο φανερά), το μεγάλο πάθος τους για την ισότητα, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη. Κανονική κατάταξη στους αγίους και στους οσιομάρτυρες. Πόνος και μόνο πόνος για την άτιμη την ήττα του ‘44 και εξής.

Και εμφανίζεται η μορφή, η λογοτεχνική και αγιάζουσα του Βελουχιώτη, σαν άγγελος με τη ρομφαία. Ο Βελουχιώτης είναι ο τιμωρός για τους κακούς δεξιούς και προς το κέντρο πολίτες, που όλοι μα όλοι (πλήθος κανονικό) ήταν περίπου κατοχικοί συνεργάτες, κουκουλοφόροι προδότες, μαυραγορίτες, βιαστές και προπαντός δολοφόνοι αθώων. Κλάμα οι δημόσιοι υπάλληλοι –ευωνυμογράφοι λογοτέχνες για τον ήρωα αντάρτη-παλληκάρι, κλάμα και οι λογοτεχνικοί πρωταγωνιστές: σε δουλειές, σε σχολεία, σε ερωτικά ενδιαιτήματα, σε γραφεία, σε νοσοκομεία, σε λεωφορεία, σε γηροκομεία, σε υπουργεία και τώρα τελευταία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μεγάλη ψυχοπάθεια έχουν οι ευώνυμοι λογοτέχνες, χρειάζονται επειγόντως το μυστικό της αθανασίας, αλλιώς δεν κινδυνεύει ο καπιταλισμός.

Δεύτερο πεδίο λαμπρό για ανακομιδή των ευώνυμων ψυχικών γραφών : το πολυτεχνείο. Το πολυτεχνείο του ‘73 (και η δικτατορία) δίνει και θα δίνει υλικό, ψυχολογικό και πολιτικοποιημένο. Πρέπει να γράφουν τα κατορθώματα. Και μέσα απ’ όλα αυτά ν’ αναστηθούν οι ένδοξες μέρες, ώστε οι κυρίες και οι κύριοι της ποίησης και της λογοτεχνίας (κατοικούντες στα βόρεια προάστια οι περισσότεροι) να κερδίσουν κανένα λογοτεχνικό βραβείο. Είναι όμως το πολυτεχνείο μεγάλη μαγιά και για νέους κοινοβουλευτικούς αγώνες. Ενίοτε η αντιστασιακή- λογοτεχνική δράση κατά της δικτατορίας εμψυχώνει και τα φεμινιστικά κινήματα στις πλατείες (τις κεντρικές) και τα κεντρικά βουλεβάρτα. Οι αγνώμονες αστοί θα πληρώσουν- με την καλή έννοια η πληρωμή, όχι την ροβεσπριερική. Ο ηρωικός θάνατος ταιριάζει μόνο στην ευώνυμη ιερή και άγια πλειοψηφία. Ξέρουν να ζουν οι ευώνυμοι και να πεθαίνουν μέσα στον ηρωισμό της πανανθρώπινης λευτεριάς, οι άλλοι είναι εκτός της αθανασίας.

Μεγάλο σχολείο η επαναστατική γυμναστική που ετοίμασε το εν λόγω ίδρυμα και άλλαξε έτσι τα δεόμενα και τα ζητούμενα στην «επαναστατική συγγραφή». Είναι λοιπόν απαραίτητο το ευώνυμο λιβάνισμα. Δίχως αναφορές σε χαμένες επαναστάσεις και αγώνες (τι λέξη και αυτή) δεν έχει μέλλον το γραπτό. Δεν χρειάζονται βιώματα και προσωπικές συμμετοχές, φτάνουν οι αναφορές και τα συμπαρομαρτούντα. Τι είδε, τι άκουσε, τι του είπαν οι φίλοι και οι στρουκτούρες στο Παρίσι (και αλλού την Εσπερία) τι του σφύριξαν στις πορείες και στα αστικά σαλόνια οι βαριεστημένοι ιδιοκτήτες, τι του εκμυστηρεύτηκαν οι ερωμένες και οι εραστές του, κατά τις ώρες του ίμερου και της κλινοπάλης. Κι έξω από το Πολυτεχνείο να πέρασε ο συγγραφέας–ποιητής, μετά από δυο δεκαετίες, είναι μεγάλος τίτλος αγωνιστικής και ευώνυμης τιμής και γραφής.

Σίγουρο διαβατήριο η επαναστατικότητα, για όλες τις μέρες και για όλες τις νύχτες. Και για ποιους ; Ένα συνονθύλευμα «καλόπαιδων» (κατά Χριστιανόπουλο) που είδαν φως και μπήκαν στον χώρο της λογοτεχνίας. Και να οι ατάκες, οι ρίμες, και τα λιμπρέτα. Η πολλή ευώνυμη γραφή, είναι της μόδας, αξίζει πολύ. Οι θεράποντες εξασφαλίζουν ταξιδάκια, προβολές, εραστές και ερωμένες, πακέτα διακοπών και πακέτα πανεπιστημίων και ουκ έσται τέλος.

Στην ευώνυμη περιγραφή, ρίχνονται και τα ανάλογα στυλ που εφάπτονται με τα πιασάρικα ονόματα της διεθνούς λογοτεχνίας. Ρίχνονται βιβλία, τίτλοι, περιγραφές και τσιτάτα. Θαμπώνει το μάτι και το αφτί του αναγνώστη. Μωρέ τι είναι ετούτη η γενιά των ποιητών, συγγραφέων: μόρφωση, πνεύμα, ηθική και επανάσταση. Έτοιμο το καλούπι, γεννά νέα πράγματα, μπολιασμένα με τα παλιά επαναστατικά υλικά. Μερικοί προχωρούν και περισσότερο, ακυρώνουν κάποια σύμφωνα από τ’ όνομα και το επώνυμο και αρχίζουν τις μουσικές και άλλες επεμβάσεις. Τα ταξιδάκια στην Εσπερία και αλλαχού δεν κόβονται, ενισχύονται από τους μεγαλοαστούς και μικροαστούς γονείς και κηδεμόνες.

Δουλίτσα να γίνεται ρε παιδιά, πώς θα κυλίσει και η ζωή. Η λογοτεχνική ευώνυμη οντότητα με την επαναστατική λογική, φέρνει την ποίηση και την λογοτεχνία στους κάμπους και τα λιμάνια. Εφευρίσκει πλήθος εκδηλώσεων για να παραστούν μειράκια και τα μορμολύκεια (αφού αφήσουν την εμφάνιση Μπουκόφσκι να κάνει τη δουλειά, έχει πέραση το αξύριστο πηγούνι) και παρουσιάσουν την εξαίρετη δουλειά. Μπορεί να αφυπνιστεί ο κόσμος στους δρόμους και στα λεωφορεία και κρατήσει ζωντανή την ελπίδα, δηλαδή να συνεχίσουν τις επιδοτήσεις – επιχορηγήσεις, τα ρομάντζα στις πλατείες, τα ταξιδάκια και τις ερωτοδουλειές (και τις απολαύσεις του συστήματος) οι περίφημοι ανθρωπιστές επαναστάτες της γραφής ή αλλιώς οι ευωνυμογράφοι.