/Δε σου είπα να μου τον προσέχεις;

Δε σου είπα να μου τον προσέχεις;

Γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Δε σου είπα να μου τον προσέχεις; Γιατί τον άφησες μόνο του;

Συγχώραμε αλλά ήταν τόσα πολλά αυτά που ήθελα και τόσα λίγα αυτά που επιλεκτικά καταλάβαινε.

Δε σου είπα να σαι δίπλα του γιατί από σένα παίρνει δύναμη..έτσι δε σου λέει συνέχεια;

Ναι το ξέρω, χρόνια τώρα το λέει, αλλά όπως τα θέλει εκείνος δε γίνεται να μαστε μαζί!

Γιατί βρε κορίτσι μου δεν τον ακούς και δεν του δίνει το χώρο και το χρόνο που σου ζητά;

Γιατί κουράστηκα τόσα χρόνια ν ακούω τα ίδια και τα ίδια κι όποτε τυχαίνει να μαστε μαζί, βρίσκει φτηνές δικαιολογίες που ούτε και μικρό παιδάκι δεν το καταπίνει το ψέμα του.

Μα γιατί ενώ είστε τόσο αγαπημένοι, λατρεύετε ο ένας τον άλλον δε γίνεται να στε μαζί και να στε επιτέλους ευτυχισμένοι;

Γιατί γλυκιά μου συνονόματε, πρώτον έχει κολλήσει μαζι σου, με σένα και ότι και να κάνω θα συγκρίνομαι μαζί σου κι ας μην το παραδέχεται!

Βρε Αννούλα μου, εσύ είσαι χρόνια τώρα στη ζωή του, για καμιά άλλη δεν έχει μάτια, δεν το βλέπεις, εμένα περιμένεις;

Καλή μου ψυχούλα, καμιά φορά δεν αρκούν όλα αυτά, αν δεν υπάρχει το κυριότερο, εμπιστοσύνη και κυρίως χωρίς φωνές.
Μη στεναχωριέσαι μάτια μου, έτσι είναι , φοβάται μη σε χάσει και τα κάνει όλα αυτά , γιατί είναι σίγουρος πια πως είστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον και δεν έχει άδικο.

Όχι μην το λες, πόνεσα πολύ..πικράθηκα και τελευταία μ άδειασε παντελώς.

Α τι ναι αυτά που λες τώρα, τα σκέφτεσαι σοβαρά..δεν πιστεύω!

Ναι για πρώτη φορά, μετά από τόσα χρόνια, βλέπω να μια μια εμμονή, μια βάση, για να περνά καλά και να αφήνει πίσω του σκοτούρες και βάσανα.

Έχεις δίκιο, αλλά δε βλέπεις πως τόσα χρόνια έρχεται σε σένα και ζείτε ξανά και ξανά αυτή την αγάπη που φουντώνει και δε λέει να ηρεμήσει;

Ξέρεις πολύ καλά τι πέρασε κι ήμουν πάντα δίπλα του, το ένιωθε όπως μου πε, το νιώθει και θα το νιώθει πάντα, έτσι λέει.

Είδες που τα λες; Τότε βρε γλυκιά μου τι άλλαξε;

Εγώ απλά ψυχή μου, ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ!

Ένας βροντερός ήχος ακούστηκε, τα σύννεφα άνοιξαν και έκλεισαν με βιάση και τότε γράφτηκε απ το ουράνιο τόξο τα χρώματά του, έντονα και ανεξίτηλα!

ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΟΝΑΣ
ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΡΔΙΑΣ…
ΑΝ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ Εσύ…

Εγώ τον προσέχω χρόνια τώρα και θα το κάνω και συνέχεια ,αλλά δεν του φτάνει, σκέψου το!!!

Μακάρι να ξερα και εγώ τι θέλει και τι όχι!!!
Ταράχτηκα τόσο πολύ ,που ακόμα τρέμω, λες και ζω το όνειρο αυτό, ξανά και ξανά!
ΑΠΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙ……ΑΓΓΕΛΟΥ ΔΙΑΒΗΜΑ!